PERSLUCHT; Grafstemming


Hoogevepersluchten / Soms, heel soms heb ik de behoefte om even mijn vader te bezoeken. Nou ja, zijn graf. Hij overleed op 10 januari 2010; 10/01/10 Best een bijzondere datum (als je dat achteraf bekijkt). Op de datum zelf ging ik stuk; mijn beste vriend verdween voor goed en altijd uit mijn leven.

 

Ik ga niet zo vaak naar het graf; ik heb niet zo veel met die plek; al ben ik wel blij dat we (mijn moeder, zusje) een mooie steen én tekst hebben uitgekozen. “Wentel uw weg op de Here”.. Niet dat ik nog zo kerkelijk ben, maar het is een mooie tekst. De trouwtekst van mijn ouders. Maar zoals gezegd; ik kom er niet zo vaak. In mijn woonkamer hangt een foto van mijn vader, en naar die foto knipoog ik vaak, om mijn ringvinger heb ik zijn ring (op bijzondere momenten geef ik daar een kus op). Het laatste brengt me dichter bij de herinnering dan als ik aan het graf sta.

Achter de heg

Achter de heg

Tussen al die andere stenen denk ik eerlijk gezegd eerder aan schoonmaken en bloemen leggen. Doekje meenemen de volgende keer. Oh aan de overkant ligt Jan B. de collega van pap, moet daar nog even wat stof van de zwarte steen???? Ik denk er eigenlijk nooit aan mijn vriend, mijn vader. Niet zoals bijvoorbeeld nu en op dit moment.

Je naam staat op de steen…

Misschien heb ik daar ook wel gelijk in. Tenminste, als ik zie hoe de gemeente Hoogeveen

schroothoop van verloren namen

schroothoop van verloren namen

schroothoop van verloren namen

schroothoop van verloren namen

grafstenen (6)

omgaat met grafstenen. Hoe er wordt omgegaan met de herinnering aan mensen, al gaat het slechts om hun namen die op of in steen zijn gegraveerd.  Want (dat is gewoon zo) als het lichaam is vergaan, blijft er slechts een steen met herinnering staan…  Tenminste… dat zou je willen als nabestaande.

Natuurlijk is alles eindig; het lichaam, de  kinderen en kleinkinderen en ja.. dan staat die steen er nog. Die steen met de naam van wie hij of zij ooit was en is geweest. De naam waar niemand meer echt van weet wie er eigenlijk bij hoorde. De naam staat er nog, maar de mens is vergeten. Zo gaat dat. En dat is niet erg.

Schroothoop

Maar wel erg vind ik wat ik vandaag aantrof op de “Oude” begraafplaats aan de Zuiderweg in Hoogeveen. Nadat ik even bij mijn vader was en wegliep zag ik een afvalberg van stenen. Tussen het groen verscholen; maar zichtbaar. Respectloos, kapot en aan de kant geschoven. Een schroothoop van steen. Stenen met namen. Namen van mensen. Mensen die misschien niet meer dagelijks maar nog steeds een naam hebben. Een naam tussen een stapeltje stenen. In een hoekje. De schroothoop van namen, namen van mensen.

Mede om dit soort situaties wil ik liever een crematie.. Want als de steen met mijn familienaam op dit stapeltje eindigt? Dan zou mijn hart breken, net als de stenen…

“Voor altijd in mijn hart paps” én in dit geval heeft dat één voordeel… Dit staat voor eeuwig op internet.

Dit bericht is geplaatst in Columns, Nieuws met de tags , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

3 reacties op PERSLUCHT; Grafstemming

  1. Jan schreef:

    Slordig hoe de gemeente Hoogeveen omgaat met de oude gedenkstenen! Dit moet in de openbaarheid komen!

  2. Gertjan schreef:

    Alexander, mooi geschreven. Ik ben het met je eens dat dit niet kan. Hier doe je veel mensen verdriet mee. Niemand verdient zoiets. Als grafmonumenten dan toch verwijderd moeten worden, zorg er dan in ieder geval voor dat deze netjes (in een gebouw) worden opgeslagen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *